ตอนที่ ๑๔ พระอภัยเรือแตก

ตอนที่ ๑๔ พระอภัยเรือแตก

             ฝ่ายนางผีเสื้อกลับคูหาที่อาศัย กะเฝ้าอยู่ที่เขาขวางกลางคงคา ด้วยกลัวลูกและสามีจะหนีไป ในวันที่เรือแล่นออกจากเกาะ ไม่เห็นเพราะโยคีมีคาถา ท่านอ่านมนต์ดลจิตปิดนัยน์ตา จนเภตราล่วงไปได้หลายคืน ต่อผีพรายชายด่านอยู่ชั้นนอก เข้ามาบอกเหตุให้จึงได้ตื่น นางผีเสื้อจึงได้ติดตามไป

            เรือสำเภาของท้าวสิลราชแล่นไปได้สิบห้าราตรี ก็เห็นเขาใหญ่ในทะเลเหมือนเมฆอยู่ไกลลิบ พอตกเย็นก็เกิดพายุหนักซัดสำเภาจนจวนล่มตลอดคืนไปจนสว่าง เรือจึงแตก องค์ท้าวเจ้าเมืองผลีกดับสังขาร สินสมุทเอาพระธิดาใส่บ่าพาว่ายน้ำไป พระอภัยได้เกาะไม้กระดานบานประตูลอยน้ำไป นางผีเสื้อจะเข้าจับพระอภัยก็กลัวมนต์ ได้แต่ไล่ตามมากลางคืน ด้วยเดชพระอภัยจะไม่ม้วย พอถึงเวลาเช้าก็ลอยมาถึงหาดตื้นตีนเขา นางผีเสื้อติดตามมา แต่ขึ้นเขาไม่ได้เนื่องจากลื่น จึงวิงวอนพระอภัยให้ลงมาหา บรรดาพวกไพร่ไทยแขกฝรั่งจีน เมื่อว่ายน้ำมาถึงตีนเขา นางยักษ์ก็จะเข้ามาจับแต่ต้องถอยกลับไปด้วยกลัวฤทธิ์ศิษย์ฤาษี ไพร่พลเหล่านั้นก็ขึ้นไปถึงที่พระอภัยอยู่ได้ทั้งร้อย นางผีเสื้อและพระอภัยต่างตัดพ้อต่อว่ากัน

จงฟังธรรมคำนับดับโมโห                            ให้โทโสสร่างเสื่อมค่อยเลื่อมใส

แล้วทรงเดชเทศนาภาษาไทย                  ด้วยความในโลกีย์สี่ประการ

คือรูปรสกลิ่นเสียงเคียงสัมผัส             ที่คฤหัสถ์หวงแหนไม่แก่นสาร

ครั้นระงับดับขันธ์สันดาน                                     ย่อมสาธารณ์เปื่อยเน่าเสียเปล่าดาย

อย่าลุ่มหลงจงอุตสาห์รักษาศีล           ให้เพิ่มภิญโญไปดังใจหมาย

อย่าฆ่าสัตว์ตัดชีวิตคิดอุบาย                               จะว่าตายตกนรกอเวจี

ฯลฯ

            นางผีเสื้อไม่ฟังคำพระอภัยได้อ่านคาถาพลาหกให้ฝนตกหนัก พระอภัยไม่รู้ที่จะคิด จะหนีนางทางไหนก็ไม่พ้น สุดจะทนฝนชุกลงทุกที ก็เลยสิ้นรักนางยักษ์ จึงปรึกษากับฝรั่งว่า จะเป่าปี่ผลาญนางยักษ์ให้ตาย ให้บรรดาผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นเอาน้ำบ่อน้อยหยอดหูทั้งสองข้าง แล้วพระอภัยก็เอาปี่ออกมาเป่า พวกโยธีผีสางทั้งนางมาร ก็พากันหลับซบสลบไสล พอสิ้นเสียงปี่นางยักษ์ก็ขาดใจตาย

            ครั้นฝนหายพรายผีหนีไปหมดแล้ว พระอภัยก็ชวนแขกฝรั่งลงมาจากภูเขามาที่ศพนางยักษ์ขอสมาโทษ แล้วพร่ำรำพันถึงนางยักษ์ด้วยประการต่าง ๆ

สงสารนักภัคินีเจ้าพี่เอ๋ย       เป็นคู่เชยเคียงชิดพิสมัย

ถึงรูปชั่วตัวดำแต่น้ำใจ                          จะหาไหนได้เหมือนเจ้าเยาวมาลย์

ตั้งแต่นี้มีแต่จะเลยลับ           จนสิ้นดับกาลาปาวสาน

จนม้วยดินสิ้นฟ้าแลบาดาล                 มิได้พาลพบสมรแต่ก่อนมา

พี่แบ่งบุญบรรพชิตอุทิศให้                   เจ้าจงไปสู่สวรรค์ให้หรรษา

อันชาตินี้มีกรรมจำนิรา                         เพื่อชาติหน้าขอให้พบประสบกัน

เป็นมนุษย์ครุฑาเทวาธิราช                  อย่ารู้ขาดเสนหาจนอาสัญ

ให้สมวงศ์พงศ์ประยูรตระกูลกัน          อย่าต่างพันธุ์ผิดเพือนเหมือนเช่นนี้

ฯลฯ

            เช้าวันรุ่งขึ้น ก็เห็นทรากศพนางยักษ์กลายเป็นหิน มีน้ำสีขาวไหลออกมาจากปาก พราหมณ์ชื่อมหัศชัยทูลเสนอแนะให้พระอภัยเผาศพนางยักษ์เสีย แต่ได้มีผู้เฒ่าออกมาจากชวากผาบอกว่าตนเป็นมหิงษ์สิงขร มาห้ามไว้ แล้วเล่าประวัติแต่หนหลังที่มาของนางผีเสื้อ แจ้งว่าถ้าเผานางผีเสื้อจะฟื้นคืนชีพมาไล่กินมนุษย์และฆ่าไม่ตาย ส่วนน้ำที่ไหลออกจากปากของนางนั้น ใครกินน้ำนั้นแล้วจะมีกำลังเกรียงไกร ไม่มีโรคภัยมาเบียดเบียน เมื่อทุกคนรู้ดังนั้น จึงพากันกินน้ำดังกล่าวทั่วทุกคนก็เกิดกำลังดังน้ำสุรมฤต



ก่อนหน้านี้                                                                   กลับหน้าหลัก                                                                              ถัดไป